633.0903: Dossier betreffende de vergadering van het Ministerieel Comité voor Begroting op 06/10/1977. - Claes, Willy
"Collection: Claes Willy; Biografie: Willy (Willem) Claes zag op 24 november 1938 het levenslicht in Hasselt. De intelligente en hardwerkende jongeman, die op zijn zeventiende al voorzitter van de Limburgse Jongsocialisten was, werd snel opgemerkt door ‘de partij’. Dankzij een lening van De Voorzorg kon hij politieke en sociale wetenschappen studeren aan de Vrije Universiteit Brussel (VUB), waarna hij meteen aan de slag kon bij de leninggever. In de daaropvolgende drie decennia werkte hij zich gestaag op tot een van de prominentste en invloedrijkste Belgische politici. In 1964 werd hij voor de toenmalige BSP verkozen tot gemeenteraadslid in Hasselt. In tegenstelling tot Leburton bouwde hij het stadhuis niet uit tot een lokale basis, al zou hij wel dertig jaar raadslid blijven. Vier jaar na zijn intrede in de lokale politiek werd hij verkozen tot volksvertegenwoordiger en nog eens vier jaar later werd hij tot minister benoemd. Hij was toen 34, vijf jaar jonger dan Leburton, die ook al minister werd op een ongebruikelijk jonge leeftijd. In de zesde regering van Gaston Eyskens (1972-1973) kreeg Claes de post van Nationale Opvoeding toevertrouwd. In de daaropvolgende regering vroeg Leburton Claes als minister van Economische Zaken. Tot 1992 zou Claes die post in alle regeringen met een socialistische deelname vervullen. Hij diende in de periodes 1973-1974, 1977-1981 en 1988-1992 in niet minder dan tien regeringen onder vijf verschillende premiers: Edmond Leburton, Leo Tindemans, Paul Vanden Boeynants, Wilfried Martens en Mark Eyskens. Deze jaren werden gekenmerkt door korte, instabiele regeringen en een grote economische recessie. Onder Wilfried Martens werd Claes in 1979 ook vicepremier en voorman van de Socialistische Partij (SP) (ontstaan na de opsplitsing van de unitaire BSP, waarvan hij tussen 1975 en 1977 ook de voorlaatste Vlaamse covoorzitter was) in de regering. Claes was in die jaren dan ook vaak betrokken bij de regeringsvorming en fungeerde meermaals als (in)formateur. Daardoor werd hij ook opgenomen in de cirkel van vertrouwenspersonen rond de koning. In 1983 werd hij tot minister van Staat benoemd. Claes was toen pas 44, terwijl deze eretitel gewoonlijk voor wat oudere staatslieden aan het einde van hun carrière was voorbehouden. Het onderstreept de belangrijke rol die Claes speelde bij het sturen van het staatsschip doorheen de turbulente jaren 1980, vol economische en politieke beroering. Daarbij gold hij als toonbeeld van het toen bewierookte en later verfoeide Belgische compromis. Zo staat hij bekend als de vader van de ‘wafelijzerpolitiek’, die voor economische groei en sociale vrede zorgde maar het land ook opzadelde met enkele zogenaamde ‘witte olifanten’.